Het is natuurlijk te gek voor woorden dat Allen Toussaint hier te lande alleen bekend is van die Axe-commercial. De man is één van de grootste liedjesschrijver/producenten aller tijden. Vraag het maar aan Lee Dorsey, Robert Palmer, Little Feat, the Meters en Dr John om er een paar te noemen.

Sweet Toch of Love: Allen Toussaint

Lee Dorsey (RIP 1986) was een R&B zanger uit New Orleans wiens bekendste werk door Allen Toussaint werd geschreven en geproduceerd, en werd begeleid door the Meters. Working in the Coalmine is ook een cover van een nummer van Allen Toussaint.

1966 Working in the Coalmine: Lee Dorsey

Je hoort na 3 tellen door wie Robert Palmer is beïnvloed. Inderdaad, Little Feat. Twee nummers op de LP Some People Can Do What They Like, zijn door leden van Little Feat geschreven. En net als op de LP daarvoor, Sneakin Sally Through The Alley, doen The Meters de begeleiding, geholpen door Lowell George en Aaron Neville.

1976 Man Smart, Woman Smarter

Rare gozer, die Rundgren: altijd balancerend tussen aanstekelijke hitgevoelige liedjes en experimentele jazz, rock of symphonische rock. Ik bezat de dubbelaar TODD, die staat vol met wat ik net beschreef. Het nummer Can We Still Be Friends is van latere datum, ‘78, en is misschien bekender van Robert Palmer, die er een hit mee had.

1978 Can We Still Be Friends: Todd Rundgren

Van de CD Murder Ballads komt Where The Wid Roses Grow dat Cave hier vertolkt met Kylie Minogue. Murder Ballads is zo’n beetje zijn toegankelijkste plaat. Zijn andere, rauwere werk komt hier nog wel een keer voorbij.

1996 Where The Wid Roses Grow :Nick Cave & Kylie Minogue

Oorspronkelijk uit 1958, maar werd eind jaren 70 ineens weer populair doordat punk/new wave-bands dit nummer als inspiratie noemden. Het nummer klinkt dan ook lekker vet, in vergelijking met andere muziek uit die tijd. Link Wray is helaas niet meer onder ons (RIP 2005), en ligt begraven in Kopenhagen, of all places.

1978 Musikladen: Rumble: Link Wray

Het verhaal van Virgil Caine over de laatste dagen van de Amerikaanse Burgeroorlog. Hij treurt onder meer over het verlies van zijn jongere broer: ‘…He was just eighteen, proud and brave / But a Yankee laid him in his grave…’ Het lied is vooral zo goed door de rauwe stem van drummer Levon Helm, die perfect past bij het lied.

1978 uit The Last Waltz: The Night They Drove Old Dixie Down: The Band

Door de tekst (..I was pickin’ cotton…) ging ik er altijd van uit dat Bobbie Gentry zwart was. Ze is dus blank, en de ik-persoon in het lied had verkering met Billie Joe. Aan tafel vertelt haar moeder dat ze van de dominee gehoord had dat Billie Joe zich van de Tallahatchie Bridge heeft gegooid. Over de reden waarom, wordt tot de dag van vandaag over gespeculeerd.

1968 Ode To Billie Joe: Bobbie Gentry

Debuutsingle van de band met uiteraard Jan Akkerman op gitaar en Kaz Lux met zijn karakteristieke stemgeluid. Een andere prima single was Dark Rose. Akkerman en drummer Pierre van der Linden verlieten Brainbox voor Focus na het debuutalbum.

YouTube-clip met beelden van PinkPop 1971 Down Man: Brainbox

Dit is zo’n song dat jarenlang in je hoofd blijft zitten, of je wil of niet. Kevin Ayers was één van de oprichters van Soft Machine was, dus vond ik het verbazend dat hij met zo’n lichtvoetig nummer op de proppen kwam. Zijn andere solowerk ken ik overigens niet.

1973 Carribean Moon: Kevin Ayers

Wat voor de Glimmer Twins Exile On Mainstreet was, is voor Led Zeppelin Physical Graffiti. Beiden 2LP’s, grote variatie in muziekstijlen en voor alle twee bands de laatste LP die het beluisteren waard was. Meer dan waard, I may add.

1975 Earls Court: Trampled Underfoot: Led Zeppelin

Unieke groep natuurlijk, dat TC Matic. Kan mij nog herinneren dat het onvolprezen VPRO-radioprogramma De Wondere Wereld (op woensdagmiddag) in elke uitzending wel iets van TC Matic draaiden. Wel, in bijna elke uitzending dan ;-) Arno Hintjens leeft nog steeds gelukkig.

Putain, Putain: TC Matic

Seamus staat op de LP Meddle uit 1971 en het gejank van de hond Seamus is een wezenlijk onderdeel van de song. Voor de film Pink Floyd: Live at Pompeii Seamus vervangen door Mademoiselle Nobs, een Russische wolfshond. Ook werden in deze versie de lyrics weggelaten, en speelt David Gilmour mondharmonica.

1971 Live at Pompei: Seamus (Mademoiselle Nobs): Pink Floyd

Titelsong van de gelijknamige LP, die in eerste instantie door de platenmij werd afgewezen wegens te oncommerciëel. Dus werd eerst het lichtvoetigere On The Beach uitgebracht. Tonight’s The Night staat in het teken van de dood door een overdosis van twee bandleden, gitarist Danny Whitten en roadie Bruce Berry. De laatste wordt ook genoemd in het nummer.

Tonight’s The Night: Neil Young